دلم به وزن آفرينش گرفته است ... حديث جدايي يا نزديكي نيست ... ! قدر يكديگر را نمي دانيم ... در دنيايي كوچك هر يك به اندازه قلب خويش گرفتاريم ... « از هيچ كس نمي پرسند چه هنگام مي تواند خدانگهدار بگويد ... از عادات انسانيش نمي پرسند ... از خويشتنش نمي پرسند ... » كاشكي مثل روزهاي عيد هر روزمان را .. هر لحظه مان را لبريز از عشق قناعت گونه صرف مي كرديم ... و بين دلهايمان اين همه گله ديوار نشده بود ... كاشكي روزهاي واپسين عاشقي فرصتهاي غنيمتمان بود ... يكديگر را مي فريبيم .. دل خويش را يك بار هم كه دريايي مي كنيم طوفاني ميشود ! مي خورد به صخره ها مي تازد... ويران مي كند ... چرا ما ياد نگرفته ايم قانون وفاداري را .... چرا سخت شده است گذشت و گذشتن و دوست داشتن و دوست داشته شدن بي شائبه ... بي محابا ... بي پروا ... دلم گرفته است به وزن آفرينش

 می دونی چيه؟؟؟ بعضی ها اصلا نمی خوان بدونن يا شايدم دلشون نمی خواد که خودشون رو اذيت کنن. شايدم می دونن و بروی خودشون نميارن ولی هر چی که هست خيلی بده...منم نمی دونم چرا هر وقت حاله هيچی و هيچکس رو ندارم ميام اينجا می نويسم... بابا آخه هر چی بهشون می گم که من امسال تابستون چند تا کلاس تو دانشگاه ورداشتم هی می گن خوب تو هنوز دبيرستانی واسه چی می خوای بری دانشگاه بعد وقتی می گم ساله ديگه حتما ميام ايران بهشون کلی بر می خوره که تو اصلا نه احساسات داری نه دل داری نه ديگه ما رو دوست داری.... يه جوری تو نامه نوشته که :من که مريض شدم ولی می دونم تو اصلا برات مهم نيست.... آخه من چيکار کنم زندگيمو بهم بزنم درسمو ول کنم که اونها رو خوشحال کنم؟ ديگه فکرم کار نمی کنه... امروز تو مدرسه هيچ چی نفهميدم.... دو تا امتحانم رو افتادم... ولی چيکار کنم... بعدم بهم می گم دل ندارم.. باشه بابا ندارم چيکار کنم؟؟؟؟

 که قراره برم همه کارها گردنه منه...  آخه منه تنبل آشپزی کنم؟؟؟ يا

 زنده بر گردم...